دانشنامه انتخاباتی

مفهوم انتخابات سراسری

انتخابات سراسری ویژگی مشترک انتخابات ملی، ایالتی و سراسری ایالات متحده است. در انتخابات الکترال کالج ایالات متحده نیز عملا در اکثر ایالات انتخابات سراسری است، چرا که لیستی که اکثریت نسبی آراء را کسب کند همه کرسی را در گروه نمایندگان آن ایالت به دست می آورد.

انتخابات سراسری به انتخابات در نظام های انتخاباتی غیرتناسبی اطلاق می شود که درآن ها همه کرسی ها در ناحیه چندعضوی به وسیله مجموع آراء آن ناحیه پر می شوند. هر رای دهنده به طور معمول به تعداد کرسی های آن ناحیه می تواند گزینه ها را انتخاب کند. انتخابات سراسری ویژگی مشترک انتخابات ملی، ایالتی و سراسری ایالات متحده است. در انتخابات الکترال کالج ایالات متحده نیز عملا در اکثر ایالات انتخابات سراسری است، چرا که لیستی که اکثریت نسبی آراء را کسب کند همه کرسی را در گروه نمایندگان آن ایالت به دست می آورد.

در پادشاهی متحد بریتانیا قبل از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ اکثر اعضای پارلمان به صورت سراسری انتخاب می شدند، اما پس از تصویب این قانون تعداد حوزه های تک عضوی مرتبا افزایش یافت تا بالاخره آخرین حوزه دوعضوی نیز در ۱۹۴۸ منحل شد. در ایرلند که در آن نمایندگان به وسیله رای واحد قابل انتقال انتخاب می شوند، وقتی قرار است تنها یک قانونگذار انتخاب شود مرحله دوم انتخابات به انتخابات سراسری تبدیل می شود.

در انتخابات کنگره ایالات متحده، ایالات برخوردار از تنها یک نماینده، لزوما به صورت سراسری انتخاب می شوند و در مورد انتخابات مجلس سنا نیز چنین است.

در اوایل قرن نوزدهم، انتخابات سراسری در ایالات متحده معمول بود. در ۱۸۴۲، شش ایالا از ۲۸ ایالت نمایندگان سراسری به کنگره فرستادند. در همین سال، کنگره برای جلوگیری از این که یک حزب برخوردار از اکثریت قوی در ایالت خاصی همه کرسی های ایالت را به دست آورد استفاده از نواحی تک عضوی را اجبار کرد. اما این قانون پس از چندی منسوخ شد و تنها چند ایالت هم چنان حداقل بعضی از نمایندگان را به صورت سراسری انتخاب می کردند که گاهی این کار را پس از تخصیص مجدد کرسی ها به ایالت به منظور جلوگیری یا حداقل به تعویق انداختن ناحیه بندی مجدد انجام می دادند. در ۱۹۶۴، ۲۲ نماینده از ۴۳۵نماینده به صورت سراسری انتخاب شدند. در ۱۹۶۷ کنگره، قانونی را تصویب کرد که نواحی تک عضوی را برای انتخابات مجلس نمایندگان اجباری نمود.

در ایالات متحده، اصلاح گران سیاسی از اواخر قرن نوزدهم به این سو به منظور تضعیف سیاست مبتنی بر هویت محلی یا قومی از انتخابات سراسری حمایت کردند. در اواسط دهه ۱۹۷۰تقریبا ۸۰ درصد شهرهای بالای ده هزار نفر شوراهای شهرستان را یا به طور کلامل(۶۳ درصد شهرها) و یا به صورت نسبی( ۱۵ درصد شهرها) به صورت سراسری انتخاب کردند.

انتخابات سراسری به عنوان یک سلاح در مبارزات حقوق مدنی نیز مورد استفاده قرار گرفت. پس از تصویب قانون حقوق رای۱۹۶۵، بسیاری از حکومت های محلی جنوب ایالات متحده به منظور به حداقل رساندن تاثیر آراء آمریکایی های آفریقایی تبار که تازه حق رای یافته بودند، از نظام های تک ناحیه ای به نظام های سراسری تغییر روش دادند. از آنجا که اقلیت های سفید پوست به صورت بلوک متحدی رای می دادند، رای گیری سراسری به شدت شانس آمریکایی های آفریقایی تبار را برای کسب مناصب محلی کاهش می داد.

مطالعاتی که در مناطق جغرافیایی مختلف صورت گرفته، از جمله مطالعات چاندلر دیویدسون و جورج کوربل، نشان می دهد که این استراتژی تضعیف آراء سیاه پوستان تا حد زیادی کارامد بود. به دنبال اصلاحات۱۹۸۲ در قانون ۱۹۶۵ حقوق رای و تصمیمات بعدی دیوان عالی و دعاوی حقوقی، بسیاری از قلمروهای سرزمینی به نظام های انتخاباتی تک عضوی یا مختلط تغییر روش دادند که به افزایش چشمگیر تعداد آمریکایی های آفریقایی تبار در مناصب عمومی منجر شد.

تام مکی، دانشگاه استراث کلاید

منبع:

رز،ریچارد، دایره المعارف بین المللی انتخابات،ترجمه محمدتقی دلفروز،نشر مرکز مطالعات تحقیقات و آموزش وزارت کشور- نشر میزان،تهران، چاپ اول، ۱۳۹۰٫

برچسب‌ها: ، ، ، ،